29/5/2007 - Birden Özleyiveriyorsunuz...

Birden özleyiveriyorsunuz... 

Çoktan unuttuğunuzu sandığınız 

ya da yalnızca bir kere karşılaştığınız 

ve özlemek için yeteri kadar 

tanımadığınız birini 

bir sabah 

çılgınca özleyerek uyanıyorsunuz. 

Rüyalarınız, içinizdeki o gizli, 

esrarını ele vermez büyücü, 

siz çarşaflarınızın arasında, 

bütün tehlikelerden uzak, 

güvenle yattığınızı sandığınız bir anda, 

usulca ruhunuza sokulup, 

sizden habersiz oralara yığılmış 

cephanelikleri 

birer birer ateşleyiveriyor. 

İnfilaklarla sarsılarak uyanıyorsunuz. 

Hayatınızda olmayan birini 

hayatınıza almak, 

ona dokunmak, 

onun sesini duymak için kıvranırken 

buluveriyorsunuz kendinizi... 

Özlemek, o yakıcı istek, 

bilinen her şeyi ve 

önem sırasını değiştiriveriyor. 

Özlediğiniz ise çok uzaklarda... 

Yanında olmasını istediğiniz halde 

yanınızda olmayan bir tek kişi, 

yanınıza bile yaklaşmadan, 

hatta onu özlediğinizden 

ve onu istediğinizden

haberdar bile olmadan, 

bütün hayatı, 

bütün görüntüleri eritip 

başka kılıklara sokuyor.

                         Ahmet Altan